با فلسفه تا تربیت

جمعی از دانشجویان فلسفه تعلیم و تربیت دانشگاه اصفهان

با فلسفه تا تربیت

جمعی از دانشجویان فلسفه تعلیم و تربیت دانشگاه اصفهان

با فلسفه تا تربیت

«با دانشجو فراتر از درس کار کنید. با او ارتباط برقرار کنید؛ او را وادار به کار کنید و زمینه‌های تحقیقی را با او در میان بگذارید. مذاکره علمی بین استاد و دانشجو مطلب بسیار مهمّی است.» مقام معظم رهبری۱۳۸۱/۰۸/۲۲


قراری است بین اساتید و دانشجویان.
اینجا،محلی برای تفکر،تحقیق وتبادل نظرآزاد.
از ابتدای فلسفه تا اوج تربیت.
قرار ما اینجاست...

آخرین نظرات

معرفی مقاله(3)

چهارشنبه, ۲۵ شهریور ۱۳۹۴، ۰۴:۰۴ ب.ظ

معرفی از زهرا عسگری

سه مغالطه رایج در مفهوم اجتماعی بودن‏ حضور«در»جمع،ارتباط«با»جمع و سیطره«بر»جمع

در این مقاله دکتر خسرو باقری به شیوه های مختلف اجتماعی بودن پرداخته و آنها را در سه دسته تقسیم میکنند و هرکدام را مورد نقد و بررسی قرار میدهند .این مقاله در سال 1373 و در مجله تربیت، شماره 90 به چاپ رسیده است.با توجه به اینکه اکثر انسانها در یکی از این شیوه های اجتماعی بودن گرفتارند، و دکتر باقری در این نوشتار ی با عنایت به گفتمان دینی به نقد آنها پرداخته اند، این مقاله میتواند علاوه بر فایده فکری و فلسفی، فواید تربیتی نیز داشته باشد.

تربیت اجتماعی در گرو داشتن‏ تصویری روشن از مفهوم اجتماعی بودن‏ است.بر حسب آنکه چه ماهیت یا چه‏ ویژگی‏هایی برای اجتماعی بودن لحاظ کنیم،اصول و شیوه‏های تربیت اجتماعی‏ خاصی خواهیم داشت؛به‏عکس،هرگونه‏ اصول و شیوه‏های تربیت اجتماعی،مبتنی و مسبوق به پیش‏فرض‏های معینی در باب‏ ماهیت اجتماعی بودن است.

در نوشتهء حاضر،از سه تصور مغالطه‏آمیز در باب مفهوم اجتماعی بودن‏ سخن به میان آمده است.در تصور نخست، اجتماعی بودن،به حضور«در»جمع فرو کاسته( reduce )می‏شود،به این معنی که فرد اجتماعی کسی است که مهارتهای لازم برای‏ پاسخ‏گویی به محرک‏های اجتماعی را دارد و لذا در میان جمع،دوام می‏آورد.در تصور دوم،اجتماعی بودن،به ارتباط داشتن«با» دیگران،فرو کاسته می‏شود.اجتماعی بودن، در اینجا به معنی مرتبط بودن با دیگران‏ است،نه صرفا حضور«در»میان دیگران.در تصور سوم،اجتماعی بودن،به رابطهء کنترل‏ کننده فرد نسبت به دیگران،و سیطرهء او«بر» جمع،فرو کاسته می‏شود و متضمن آن است‏ که فرد در نیل به اهداف خود،نظامی از وسیله-هدف فراهم آورد که افراد دیگر،در آن ملحوظ شه باشند و به منزلهء وسایلی‏ برای نیل به هدف موردنظر بکار گرفته‏ شوند.

اگر سه وجه مفهوم اجتماعی بودن را «خود»،«دیگری»و«ارتباط»،در نظر بگیریم،در هریک از این سه مغالطه، اجتماعی بودن به یکی از این سه وجه،فرو کاسته شده است.در مغالطهء حضور«در» جمع،وجه«دیگری»(که البته به‏عنوان‏ «محرک»در نظر گرفته می‏شود)،در کانون‏ قرار دارد،زیرا اجتماعی شدن به‏معنای‏ آموختن پاسخ‏های مناسب به محرک‏های‏ اجتماعی است.در مغالطه ارتباط«با»جمع، وجه«ارتباط»،در کانون قرار گرفته،و سرانجام،در مغالطه سیطره«بر»جمع،وجه‏ «خود»در کانون قرار گرفته است،زیرا این‏ مقاصد فرد است که دیگران به منزله وسایل‏ برای نیل به آنها درنظر گرفته می‏شوند. هر یک از این دیدگاه‏ها به تفصیل مورد بررسی قرار می‏گیرد.

دریافت معرفی مقاله

دریافت اصل مقاله

 

۹۴/۰۶/۲۵

نظرات  (۴)

سلام.
عسگری هستم.من هم به همان دلیل خانم عابدی، به صورت ناشناس آمدم.
در نوع سوم اجتماعی بودن، دکتر باقری مطرح میکنند که به روابط اجتماعی نباید صرفا دیدی ابزار گرایانه داشت، بلکه باید ارتباط با دیگری را به منزله هدف نیز دانست.
راجع به این بحث ابهاماتی داشتم، در یک گفتمان دینی هر نوع رابطه با دیگری، هدفیس واسطی است برای رابطه با خداوند. و اتفاقا خوبه ما در روشهای تربیتی به این توجه داشته باشیم.اگر کودکی بیاموزد که انسانها صرفا همصحبتهایی ، برای قدری آرامش. وگرنه آدمی راهی سفر است و منزل به منزل هم صحبتهای متفاوتی خواهد داشت؛ در این صورت اینچنین کودکی در دوستی های دوران نوجوانی و جوانی وابسته نشده و بهتر گذر میکند.
سلام بر دوستان احوالتون؟
برای اینکه بتونید با اسم خودتون نظر بذارید، از قسمت مدیریت (بالا قرمز رنگ) خروج رو بزنید و بیاید تو سایت نظر بذارید. در غیر این صورت یا ناشناس میشه یا اسم سازنده وبلاگ رو میندازه.
به نظر، سه مغالطه ای که دکتر باقری در مفهوم اجتماعی بودن مطرح می کند را نمی توان در یک عرض دانست و  اجتماعی بودن در معنای «ارتباط» می تواند دو رویکرد دیگر (خود و دیگری) را هم در بر بگیرد.ارتباط منفعلانه با افراد، حضور در جمع است و ارتباط فعالانه با افراد، سیطره بر جمع
« رابطوا» در آیه آخر سوره آل عمران را می توان با  «ارتباط» در این مقاله مقایسه کرد. در واقع ارتباط در گفتمان دینی می تواند چالش های رویکردهای مختلف اجتماعی بودن را حل کند.

آسیبی که دکتر باقری در اجتماعی بودن در نوع سوم مطرح می کند( نگاه ابزارگرایانه یا هدفمند) به نظرم در بعضی از فعالیت های گروهی حاکم هست. این فعالیت ها هر چند در ظاهر تمرینی بر اجتماعی بودن است ولی در باطن، خودمرکزی افراد را تقویت می کند و خودمان هم گاهی اوقات متوجه نمیشویم که در این فعالیت به ظاهر گروهی، فردگرایی تقویت شده است. اگر هم متوجه شویم حساسیتی نسبت به این نگاه ابزاری نداریم!

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی